Escola de Ismaíl (1)

Comezamos a poñer no blog algúns enlaces de tipo educativo, para aproveitar tamén desde a casa os recursos que ofrece Internet. Estarán organizados baixo o título Escola e familia, o que permitirá a súa rápida localización.

O luns deberán traer un pequeno conto, en galego ou castelán, elaborado a partir das fórmulas marabillosas. Xa as coñecen, iso agardamos tanto Ismaíl coma eu. Por se acaso, nas súas carpetas levan unha folla con esas fórmulas, aínda que están algo revoltas para que usen a memoria. As familias poden utilizar Contomundi...

Había una niña de 6 años que empezó a entrenar en gimnasia artística. Su sueño era ir a unos juegos olímpicos.

Aquella niña se llamaba Nadia.

Un día, Nadia se fue a la cama. Y cuando se despertó, su sueño se había hecho realidad.

Era la campeona en las olimpiadas...

[Noelia Bacariza Moreno]

Érase un gnomo llamado Ismaíl que tenía una novia y eran muy felices.

Fueron a una playa y se bañaron. Luego fueron a pasear por el parque y se columpiaron.

Más tarde fueron al castillo de Ismaíl y comieron sopa y bebieron coca-cola... 

[Ariadna Álvarez Quintanilla]

Daniel López Rebollo é un bo amigo de Ismaíl. Tamén é un bo compañeiro e gran colaborador, que sempre está disposto a axudar.

Hoxe chegou cunha bolsa chea de moedas, ¡todas de ouro!

Nos libros antigos dise que os gnomos son seres que ás veces teñen mal xenio. Esperemos que Ismaíl non se enfade nunca xamais. Non vaia ser que escape con todo o tesouro que agora garda...

Hai moito tempo, un pozo estaba encantado...

Entón, unha nena dixo:

-Vou entrar nese pozo!

De repente, apareceu un gnomo e díxolle...

[Alicia García Martínez]

Había una vez un gnomo llamado Ismaíl. Un día encontró un gorro mágico.

Y lo compró, porque el que tenía ya estaba un poco viejo.

Se fue a su casa y se lo puso. Allí se dio cuenta de que el gorro era especial, y le encantó y se lo enseñó a todos.

Y colorín colorado, este cuento está rematado...

[Marta Calvete Míguez]

Un mañá, unha nena e un neno déronlle unha boa sorpresa a Ismaíl. Nada máis entrar na clase, contaron a súa noticia. Os dous tiñan un regalo para el: moedas de ouro e de prata para que non se acabe o seu tesouro secreto.

A nena chámase Ariadna Álvarez Quintanilla. O neno é Jacobo Barreira Diz.

Ese día non había nada especial. Por esa razón, a sorpresa foi tan grande que Ismaíl case non sabe o que dicir. Ao final, coa alegría empezou a dar pincha-carneiros por toda a aula...

Clara García Castaño cumpre hoxe 7 anos. E quixo que Ismaíl aumentase o seu tesouro. Por iso tróuxolle un montón de moedas de ouro e de prata e de cobre, todas feitas cun chocolate riquísimo.

E invitounos a todos, con moedas e unha tarta. Felicidades, Clara, e de parte de todos que o pases moi ben...

Había unha vez unha galiña que tivo cinco poliños. Un deles era moi pequeno, e os outros burlábanse moito.

Un día escapou da casa e mirouse no río. De repente apareceu outro pitiño pequechiño, e preguntoulle:

-Tes mamá?

-Si, e somos da raza pequena.

Preguntou se podía vivir con eles e dixéronlle que si, porque xa eran amigos. E viviron felices...

[Andrea Gómez Ardións-Inés Márquez Mouco]

Érase unha vez unha bela princesa. Estaba encerrada nun castelo. Alí encontrouna un dragón que escupía un lume negro.

Ao ver á princesa, sacouna usando as súas grandes ás. E coas súas garras rompeu unha ventá e salvouna. Despois, o dragón ao vela durmida tapouna cunha capa negra.

Cando a princesa despertou, doulle un bico e o dragón convertiuse nun príncipe. Casáronse e colorín colorado...

[Marta Calvete Míguez-Jacobo Barreira Diz]

Ismaíl foi a Exipto e encontrouse cunha sombra perigosa.

Ismaíl correu cara unha das pirámides. Alí descubriu o corazón da sombra, e destruiuna.

Entón, a sombra morreu...

[Miguel García Barreiro]

Hubo una vez una bruja misteriosa en 1917. Era terrible, y más fea que un cerdo ibérico.

También había un caballero, que dijo que iba a buscar a esa bruja. Ella le hizo algunas trampas.

Pero el caballero descubrió su tesoro, que estaba formado por miles de joyas.

[Antón Castro Freire]

Un día, hai moito tempo, Ismaíl contou a súa historia... Dixo que viña de lonxe, do lugar dos desertos, pero que lle gustaba vivir na nosa terra. Sobre todo, nos vellos castros, nas bibliotecas e nas escolas...