Escola de Ismaíl (1)

¡Hai outro novo blog!

2009-12-21T16:11:00.001+01:00

Dixemos que este blog quedaría así, tal como está, como o recordo dun curso que foi moi bonito. Pero a vida segue, non se para. Por exemplo, a miña aula xa non é a mesma, pois agora teño alumnos de 5º, no Terceiro Ciclo. Por iso abrimos un novo blog, para eses nenos e nenas, para o mesmo Ismaíl, xa que os dous andamos xuntos. Así que, como podedes imaxinar, o nome deste blog de aula que acabo de abrir é ben coñecido: Escola de Ismaíl, para o curso 2009/2010.

De todos modos, non se trata da mesma escola. Os alumnos non son iguais e a aula tamén é distinta. Pero estades invitados, agora e sempre: agardamos a vosa visita, esperamos os vosos comentarios, e pedimos para todos os mellores desexos.

¡BOA SORTE! ¡FELIZ NADAL!

Mensajes para felicitar

2009-12-06T08:48:00.002+01:00

¡Hooola! ¡Hooola! ¡Hooola! Ismaíl se acuerda mucho de vosotros, y yo también, claro. Por eso, como estamos en el mes de la Navidad. queremos jugar a dejar mensajes. ¿Qué? ¿Os animais? Pues empezamos…

Sigue estos consejos: Para escribir, pulsaa en Clear y se borrará todo. Después pulsas en las letras y la las llevas al encerado para escribir un mensaje o pedir un deseo. En Caps hay mayúsculas, en lower case están las minúsculas, y también hay colores diferentes. Si precisas números, ¡los buscas! Ah, Save es para guardar.

Los cuentos secretos

2009-09-25T01:05:00.002+02:00

¡Hola, hola, hola! ¿Cómo estáis? Ismaíl espera que bien, que muy bien… Os escribimos para daros una noticia bonita. ¿Os acordáis de Montse y de los niños de su biblioteca? En junio, nos enviaron un cuento titulado La poción, que publicamos en el blog. Pues bien, ahora hemos recibido dos historias más, escritas por otros niños y niñas diferentes. Los títulos de los cuentos y el nombre de los autores están en este libro, Los cuentos secretos. Seguro que os gustarán y que después dejaréis vuestros comentarios para que esos amigos, desde Lleida, puedan leerlos y conocer vuestra opinión… ¡Ánimo, y no os olvidéis!

Pulsa en la imagen o aquí para ver los cuentos.

O final

2009-09-04T01:26:00.001+02:00

Este blog, despois de case un ano de vida, chegou ao seu final. Por iso xa non se publicarán máis noticias, a non ser que se trate de algo especial. Porque as nenas e os nenos que protagonizaron este sitio, non están aquí. Aprenderon tantas cousas e medraron tanto, que cambiaron de aula para empezar un novo curso.

Ismaíl e máis eu preferimos que o sitio quede así, tal e como está, sen cambiar nada. Sempre que volvamos para visitalo, lembraremos as historias que garda este blog. Pois foi de todos, foi o noso blog e tamén o das vosas familias. Así que agradecemos esa atención con este último vídeo.

O que non cambia é a maneira de deixar mensaxes e comentarios para Ismaíl ou para min. Gustaríanos recibir moitos, e prometemos contestar todos. Por esa razón, felicitamos desde aquí a Sergio, xa que nos informou de que ía ter un irmanciño, ou unha irmá, quen sabe… Saúdos tamén para toda a familia.

Ah, máis adiante Ismaíl terá un novo blog, porque a vida segue, claro…

Un novo conto

2009-08-27T17:41:00.001+02:00

Durante os próximos meses, Ismaíl e mais eu andaremos algo ocupados. Hai algúns asuntos que debemos resolver, e teño algúns traballos que escribir coa súa axuda. Iso non quere dicir que este blog vaia pechar. Non… Pero si que a partir de agora faremos outras cousas.

Realmente xa empezamos. Así, para aproveitar as posibilidades que ofrece Internet, collimos estas catro historias para facer unha nova:

Con esas historias fixemos un conto que se titula Ismaíl e o xigante, pero é distinto a outro que tamén se chamou así.

Agora ten a forma dun libro electrónico, con varias páxinas que debes ir pasando para ler a historia enteira. Se queres, tamén podes escoller unha voz de robot de home, muller ou neno para que lea por ti. ¡Pero creo que aínda non o fai moi ben!

Polgariño ao completo

2009-08-21T11:40:00.001+02:00

Hai xa moito tempo, ao principio do curso 2008/09, empezamos a experimentar coa arte de inventar historias. Como os contos populares aínda existen, foron os nosos aliados. Por esa razón, a experiencia recibiu un nome: O proxecto Polgariño…

As historias que aqueles nenos e nenas inventaron tiñan as fórmulas da marabilla (1), e xogaban coas palabras poderosas (2), e tamén utilizaban o binomio simbólico (3). Ademais, algunhas historias naceron a partir dun taboleiro fantástico… ¡Canto disfrutou agora Ismaíl ao lembralas!

(1) AS FÓRMULAS DA MARABILLA: El ladrón, el pez y la princesa; El dragón y el mago; El pozo de los cuentos; O poliño pequechiño; El perro y la perra; O dragón negro e a princesa; Ismaíl y el gorro.

(2) AS PALABRAS PODEROSAS: O bosque, a perla e a lúa; A lebre; A lúa, o xabarín e a perla; O diamante, o anel e a rosa; A árbore, a raíña e o martelo; O anel secreto; O bastón máxico; A raíña e a árbore; O neno e a espada máxica; A perla e a serea; O anel secreto; O castelo encantado; As estrelas preciosas; O porco e o ovo de ouro; O unicornio e a bruxa malvada; Os ananos.

(3) O BINOMIO SIMBÓLICO: O dragón e os xoguetes máxicos; La estrella y el dragón; O supermercado e a perla; Ismaíl y su hermano; Un demo no avión; El ordenador que tenía una estrella; A rosa e o libro; Ismaíl y la estrella fugaz; Ismaíl y el bosque encantado; Ismaíl y el castillo; A bruxa xoguetona; Ismaíl y la estrella; La magnífica aventura; A perla e os cinco amigos; Ismaíl y el mundo paralelo; A illa misteriosa; A bruxa que quería aprender a ler; Ismaíl y el tesoro del ogro; Ismaíl y la princesa Fátima; O tesouro marabilloso; O príncipe e o anel; El mundo del ordenador.

(4) O TABOLEIRO FANTÁSTICO: Os dous namorados; A serea que viviu dous mundos; A serea e a estrela; A serea e a súa aventura; O can que non tiña amigos; A serea e o príncipe; A serea, a estrela e a balea; O monstro que se converteu en serea e ximnasta; O mozo e a serea; Las princesas y los campesinos; A princesa e o dragón; La princesa y el anillo mágico; El viaje; A princesa prometida; La princesa y el campesino; El príncipe y su viaje; La princesa y el príncipe; A princesa fermosa; A princesa con amor no seu corazón; Los padres más fántásticos.

Hai un pequeno problema: nesta listaxe non están todas as historias. Faltan as que escribiron na súa casa de maneira individual ou coa colaboración da familia, que foi tan importante para nós. Pero son tantos os contos, que aquí case non temos sitio…

¡Que verán!

2009-07-17T12:38:00.002+02:00

Aínda que o sol non quente moito, o mellor é non aburrirse. E neste sitio que se chama Escritorio de Verano 2009, e que presenta a Junta de Castilla y León, hai un montón de xogos e actividades para aprender. Así que veña, ¡xoga, practica e disfruta!

Ah, Noelia, moitísimas felicidades por eses triunfos deportivos…

Para xogar preme aquí ou na imaxe.

Piensa y juega en verano

2009-07-09T22:42:00.001+02:00

De parte de Ismaíl, os presentamos una web con un montón de juegos de calidad. Tiene 807 juegos, entre puzzles, juegos de habilidad, de tablero, juegos mentales, etc. Así, desarrollarás tu inteligencia jugando… ¡Anímate!

Para jugar haz click aquí o en la imagen.

¡Ata setembro!

2009-06-29T00:31:00.001+02:00

Aínda que andaremos por aquí de cando en vez, xa non será o mesmo. Estamos no verán e temos que facer cousas diferentes. Así empezaremos o próximo curso con novas e máis forzas. Ah, atentos á sección Feliz verán 2009, onde haberá sorpresas.

Ao parecer, Ismaíl ten pensado viaxar moito este verán. Creo que o necesita, e el sábeo. Pois neste curso viviu emocións tan bonitas que non quere esquecelas xamais…

Ismaíl en Campo do Monte, Montouto (Abegondo)

Unha sorpresa máis

2009-06-24T16:37:00.001+02:00

Como xa contamos noutra ocasión, en Ismaíl o viaxeiro, Montserrat Mouco é unha grandísima costureira. É a nai de Inés, e o curso pasado fixera para Ismaíl roupa moi bonita e moi cómoda.

Este curso sorprendeuno outra vez. O último día de clase regaloulle a mesma roupa coa que aparece na portada do blog. Toda igual e perfectamente cortada e cosida. Así que os dous acordamos facer unha sesión fotográfica con esa roupa regalada. Pero como queremos luz natural e estes días non houbo moito sol, estamos agardando… ¡Estade ben atent@s!

Ah, e mentres esperamos, aquí están os primeiros xogos do verán, que chegan desde O Recanto de Mik. ¡A xogaaaaar…!

Preme aquí ou na imaxe para empezar.

O cumpreanos de Miguel

2009-06-22T22:12:00.001+02:00

Hoxe foi o último día de clase e por iso non tivemos unha xornada normal. Entre outras cousas, fixemos a festa de fin de curso. Pero houbo algunhas sorpresas, como o cumpreanos que celebrou Miguel. E xa que había moitas larpeiradas para a festa, tróuxolles aos seus compañeiros algo diferente: un lapis especial e o seu afiador. Para que así non se esquezan de inventar historias durante o verán. As outras sorpresas non as descubrirei agora, quedan para outro día…

A memoria de Ismaíl

2009-06-19T00:06:00.003+02:00

Desde o final dun curso ata o principio dun novo sempre hai un tempo de silencio. Nese tempo vive a memoria, que traballa para que non desaparezan as emocións. A Ismaíl, despois de todo, iso parécelle incrible, e pola súa parte non sucederá.

Unha soa palabra para todas as familias: ¡grazas!

O cumpreanos de Sofía M.

2009-06-18T16:05:00.001+02:00

Onte, Sofía M. celebrou con todos nós o seu novo cumpreanos, e por iso invitou aos seus compañeiros e compañeiras. E, por suposto, Ismaíl tamén foi convidado. Así que cada un recibiu unha bolsiña de chuches, e que abrimos na clase pois xa estamos ao final do curso. E ao igual que fixera antes Lorenzo, Sofía M. tamén trouxo para unha compañeira celíaca uns chuches especiais. Para que non se sinta fóra da súa clase por culpa duns caramelos. Ismaíl, no seu nome, dá as grazas a esas familias tan atentas.

Ah, e cantamos ata tres veces a súa canción nese día tan bonito.

Ismaíl y Don Quijote

2009-06-18T00:05:00.001+02:00

Ismaíl dice que Óscar guardó un secreto durante mucho tiempo. Pero ahora ya lo sabemos: su madre, Esperanza, es una artista. ¿No sabéis por qué? Pues mirar bien el dibujo que hay en esta historia…

Había en el mundo al revés un gnomo y un caballero. El caballero se llamaba Don Quijote, y el gnomo se llamaba Ismaíl.

Vivían en un lugar llamado La Mancha, y juntos hacían aventuras imaginarias. Juntos se divertían y se reían. Uno hacía magia y el otro luchaba.

Don Quijote le explicó que luchaba para ayudar a los pobres. Por eso, Ismaíl hacía magia con él. De pronto, apareció un hombre que quería ser su amigo y que se llamaba Sancho Panza.

Y así fue.

[Óscar y Esperanza, su madre]

Ismaíl e a Terra contaminada

2009-06-18T00:04:00.001+02:00

Contan os que o viron, eu non estaba pero dixéronmo, que había un gnomo chamado Ismaíl. El coñecía a uns nenos que coidaban a Terra.

O colexio era máxico, pero a Terra estaba contaminada. E para que non estivese tan contaminada tiñan que superar unhas probas.

Pero como o colexio era máxico, non tiveron que superar xa esas probas. E no fondo da Terra atoparon un tesouro con moedas de ouro.

E entón, ¡cataplán, cataplón, cataplín, cataplín!, chegamos ao seu fin.

[Ariadna, Noelia e Sofía M.]

O país dos xigantes

2009-06-17T00:03:00.003+02:00

Hai moitos anos, cando o mundo estaba formándose, vivía un gnomo chamado Ismaíl. Acababa de vir do deserto.

No deserto había un colexio que tiña unha porta. Quen a cruzaba, ía fóra da Terra. Ismaíl entrou pola porta e encontrouse no país dos xigantes.

Había un xigante que era o máis forte. Tiña un libro máxico. Ismaíl quitoulle o libro máxico, e cos poderes do libro conseguiu volver á escola.

Os nenos estaban moi contentos pola volta de Ismaíl, e o mestre deulle unha variña máxica. Pilín, pin, pon, este conto rematou.

[Andrea, David e Sergio]

Ismaíl e o embruxamento da Terra

2009-06-17T00:03:00.001+02:00

Nun tempo no que a Terra era nova, había un gnomo chamado Ismaíl. Vivía nun colexio xunto con nenos e nenas.

Pero a Terra estaba embruxada, e estaba converténdose nun deserto. Todo por culpa dun xigante.

Os nenos e as nenas e máis Ismaíl foron ao centro da Terra. Alí viron ao xigante, e Ismaíl coa súa variña máxica converteuno nun sapo asqueroso e feísimo.

Pero o xigante desfixo o encantamento. Entón, Ismaíl fixo outro cun libro, e así salvaron ao mundo.

E azulín, azulado, este conto está acabado.

[Óscar, Rita e Alba]

O conto do País Sagrado

2009-06-16T00:08:00.003+02:00

Érase unha vez un gnomo chamado Ismaíl que vivía en Francia. Un día viaxou por toda a Terra, atravesou os desertos de Asia, viaxou por París e andivo por Madrid. E finalmente chegou a España, ao colexio Isaac Díaz Pardo.

Os nenos contáronlle esta historia.

Un día un xigante foi á escola. Pensaban que era malo pero era bo, e todos fuxían del. Decatáronse de que era bo e fixéronse amigos.

Unha bruxa enfeitizou ao xigante para que se convertera en sapo. Pero unha fada desenfeitizou ao xigante. Ismaíl coñeceuna e namorouse dela. Acordaron que se casarían. E cando bicou á fada, converteuse nunha gnoma chamada Fátima.

E o galo cantou e este conto rematou.

[Lorena, Miguel e Ana]

Ismaíl e o xigante

2009-06-16T00:08:00.001+02:00

Érase unha vez un gnomo que se chamaba Ismaíl e que vivía nunha escola con nenos e nenas. Un día apareceu un xigante que se chamaba Xigante Gordinflón.

Ismaíl e os nenos saíron correndo ata chegar ao deserto, e no deserto encontraron a unha moza que se chamaba Fátima. Ismaíl e os nenos preguntáronlle se sabía onde había unha variña para converter ao xigante en ra. E Fátima díxolles que nun castelo que había por alí.

Ismaíl e os nenos foron buscar a variña e Fátima acompañounos. Unha vez no castelo buscaron a variña, pero estaba rota. Fátima díxolles que nunha biblioteca, entre os outros libros, había un que poñía como se podía arranxar a variña.

Ismaíl e os nenos foron á biblioteca e alí encontraron o libro. Armaron a variña e converteron ao xigante nunha ra. E colorín, colorete, pola cheminea vai un foguete.

[Marta, Eloy e Inés]

Una noticia importante

2009-06-14T15:28:00.001+02:00

Nuestra amiga Montse ha descubierto una nueva historia de Ismaíl. Fue escrita por Alba E., Claudia y Marina, que estudian segundo en el CEIP Sant Jordi, en Lleida. Es un precioso cuento que se titula La poción, y que puedes leer si haces click aquí.

Si quieres, pincha en la imagen para leer el cuento. Y recuerda que en su blog también puedes dejar tus comentarios. Por ejemplo, para saludar a todos los niños y niñas de ese colegio. Ah, ¡muchas gracias por el detalle! Ismaíl ya no os olvidará…

Misi e o soño de Ismaíl

2009-06-12T23:46:00.002+02:00

Misi, a gatiña de Lorenzo, marchou para sempre un día. Os seus amigos fixeron uns debuxos moi lindos para ela, agora que xa non está.

Ismaíl entristeceuse cando recibiu a noticia de Misi. Iso lembroulle que o curso está a punto de rematar, e que despois moitas cousas tampouco estarán. A clase enteira marchará de vacacións, alegre e feliz. Pero Ismaíl aínda non sabe que vai facer. Por iso, estes momentos non lle gustan demasiado. Os seus amigos e amigas medrarán para ser maiores e empezarán unha nova vida. Ao mellor, el será un pequeno recordo, ou unha luceciña na súa memoria, ou talvez un soño.

Só agarda unha cousiña: que esa luz e ese soño tarden algún tempo en desaparecer…

Ismaíl e o seu amigo

2009-06-12T00:03:00.001+02:00

Hai moitos centos de anos, Ismaíl vivía no deserto. E un día, Ismaíl foise ao Burgo, para o colexio Isaac Díaz Pardo. Alí coñeceu aos nenos e nenas de 2º A. E fixo un blog.

Unha vez, unha fada e un xigante regaláronlle unha variña. Ismaíl cumpría os desexos. Pero Ismaíl sentíase só. Tocou coa súa variña e pediu:

-Quero ter un amigo que se chame Mario.

O seu desexo cumpriuse. Ao pouco tempo, chegou un profesor chamado así. E Ismaíl sentiuse moi feliz.

Acabouse o conto e levouno o vento.

FIN

[Daniel, Irene e Jacobo]

Ismaíl e Fátima

2009-06-11T23:59:00.001+02:00

Había unha vez un gnomo chamado Ismaíl que viñera do deserto. Ismaíl tiña unha variña para coidar a Terra.

Un día Ismaíl encontrou un colexio onde había un profesor e uns nenos. Ismaíl entrou ao colexio, e os nenos e o profesor presentáronlle a Fátima.

Fátima e Ismaíl foron tomar un café. Alí había moitos libros. Empezaron a ler un libro e apareceu un xigante moi grande. E Ismaíl coa súa variña fixo que desaparecera.

Ismaíl e Fátima casáronse na igrexa dos gnomos.

E colorado, colorín, esta historia chegou ao seu fin.

[Iria, Antón e Sofía E.]

Ismaíl e o xigante do deserto

2009-06-11T00:03:00.001+02:00

No inverno, na época da lúa chea, había nun colexio un gnomo chamado Ismaíl.

Viñera do centro de Asia, e no colexio coñeceu un montón de nenos, e tamén montóns de libros. Tiña un tesouro de moedas de ouro, e tamén coñeceu un profesor chamado Mario.

Un día, o colexio converteuse nun deserto. Entón apareceu un xigante, e Ismaíl díxolle: “ti, déixame pasar”. Pero el non o deixou pasar.

Entón, coa súa variña converteuno nunha formiga. Logo volveu todo á normalidade, e puideron salvar á Terra enteira.

Pilín, pin, pin, este conto chegou ao seu fin.

[Clara, Alicia e Víctor]

Ismaíl y el tesoro de Barba Azul

2009-06-09T21:38:00.001+02:00

Érase que se era un cofre del tesoro de Barba Azul. Era dificilísimo de encontrar, hasta que un día una sirena le dijo a un gnomo llamado Ismaíl:

-¡Yo sé donde está ese tesoro que buscas! Sígueme por debajo del agua…

Como Ismaíl no se atrevía, la sirena le dijo que confiase en ella. Entonces, descubrió que podía respirar bajo el agua, porque aquellas aguas eran mágicas.

La sirena le contó que para encontrar el tesoro de Barba Azul debería pasar tres pruebas. Y que tendría que pasarlas en ocho días. La primera prueba fue vencer a un pulpo que tenía 10 tentáculos, y no 8 como los demás. La siguiente prueba fue derrotar a una estampida de pirañas hambrientas. Por último, la tercera prueba fue nadar junto a una ballena blanca que estaba muy enfadada. Y superaron todas las pruebas.

Después de esas aventuras, encontraron el cofre y el tesoro. Ismaíl le preguntó su nombre, y la sirena le dijo que se llamaba Fátima, la princesa de los siete mares. Gracias a ella, Ismaíl volvió a su casa encima de un delfín.

Y cataplín, cataplán, este cuento llegó al final.

[Alba Velasco Bande]

La bibliotecaria y la informática

2009-06-06T01:01:00.001+02:00

Montse y Belén son dos amigas que también están en Internet, como nosotros. A veces, nos pasan sus juegos o nos dejan mensajes. Por eso somos sus amigos, y esta historia y este dibujo es para ellas…

Cuando las gallinas tenían dientes, había un gnomo que se llamaba Ismaíl.

Una vez, conoció a una bibliotecaria llamada Montse y a una informática llamada Belén. Y los tres juntos encontraron una perla mágica.

Pero un día un dragón muy furioso se llevó a Belén y a Montse. Ismaíl se dio cuenta y utilizó sus poderes, y también los de la perla, para salvarlas.

Y lo consiguió. Colorín, colorado, este cuento está acabado.

Este cuento fue inventado y escrito por Óscar y Sergio, que también hicieron el gran dibujo y dirigieron la decoración. En ella participaron: Iria, Irene, Miguel, Lorena, Antón, Daniel, Ana, Alba, Noelia, Marta y Jacobo.

La cuadra

2009-06-04T22:54:00.001+02:00

Había una vez un gnomo que se llamaba Ismaíl. Un día vio una casa que tenía una cuadra, y decidió entrar.

Allí dentro había unha chica que se llamaba Fátima. La chica le dijo que no se preocupara, que ella le ayudaría. Pero le hizo prometer dos cosas:

-Serás mi novio y me ayudarás a limpiar la cuadra. ¿Vale?

Entonces, Ismaíl aceptó. Y se ayudaron y se enamoraron, y vivieron felices para siempre.

[Eloy Carro Barros]

Los mejores amigos de la historia

2009-06-02T00:04:00.001+02:00

Había una vez unos fantasmas muy amigos. Un día llegó un invitado y entonces hicieron una fiesta con todos los chuches del mundo. Y jugaron hasta que se hizo de noche.

Al día siguiente continuaron con la fiesta y charlaron y jugaron al pilla pilla, y también al escondite.

Así se hicieron unos súper amigos. Y colorín, colorado, este cuento llegó al FIN.

[David Canedo Carmueja]

Belén e o seu Kenqueoké

2009-05-30T00:08:00.002+02:00

A nosa amiga Belén Junquera ataca de novo… É dicir, que temos un novo e fermoso traballo seu, co que poderemos aprender un montón de cousas de astronomía: o universo, a Terra, o noso Sistema Solar e os demais planetas, etc. Ademais de coñecer unha bonita historia, claro…

Belén, Ismaíl quere que che diga que es fenomenal. ¿Vale?

Adiós, gatita

2009-05-27T19:52:00.001+02:00

Mi amigo Ismaíl, tengo una noticia muy triste.

Hace unos días desapareció mi gatita Misi. Hasta hoy, 23 de mayo, no aparecía. Pero nos enteramos por la vecina de que la atropelló un coche.

Lo hemos pasado muy mal…

Adiós, Misi.

[Lorenzo Botnar]

O cumpreanos de Noelia

2009-05-27T16:35:00.001+02:00

Noelia chegou hoxe e anunciou que estaba de cumpreanos. E por iso invitou aos seus compañeiros e compañeiras, que recibiron unhas bolsiñas de chuches, e tamén Ismaíl. A clase, como xa é normal, cantou a súa canción ata tres veces. O máis curioso foi que algunhas voces soaron ben altas, como para aplaudir á nosa máis famosa ximnasta. ¡Felicidades, Noelia!

Ismaíl, la foca y el secreto de la mona

2009-05-26T00:03:00.001+02:00

En algún lugar lejano, un viejo gnomo llamado Ismaíl, viejo y sabio, no tenía amigos. Una vez decidió que partiría en busca de amigos con los que poder jugar.

Un día que paseaba por el bosque vio a una foca llorando. Ismaíl le dijo:

-¿Quieres ser mi amiga?
-Vale -contestó la foca.

Entonces, la foca le dio el don de respirar en el agua, y también el don de hacer felices a los demás. Ismaíl le preguntó por qué lloraba, y la foca le dijo que ella tampoco tenía amigos. Así que acordaron que irían a buscarlos.

Encontraron a una conejita y a un canguro, y así más y más. Ya eran 332 en la pandilla, pero encontraron a una mona. Ismaíl descubrió que tenía un secreto, y era que la mona tocaba la batería.

En la pandilla fueron 333 y crearon un grupo de música chulísimo que se llamaba The Littlest Pets. Y chimpín, chimpón, este cuento se acabó.

[Ana Antelo Nieto]

A miña lingua

2009-05-24T17:03:00.002+02:00

Este poema sobre a lingua galega foi enviado pola familia de Jacobo. Sabemos que a súa nai, a nosa querida Laila, traballou para conseguir as palabras máis axeitadas, e certamente conseguiuno. Por esa razón, e sobre todo pola súa inestimable colaboración con este pequeno blog, publicamos a súa fermosa poesía.

Nin lonxe de ti
te podo esquecer,
lingua da miña aldea,
lingua do meu querer.

Arrecendes coma as xestas,
alumeas coma o sol,
cristalina coma a auga,
lingua do meu amor.

Porén moitos te rexeitan,
pero ti aí te mantés,
coma a herba nos prados,
coma nas leiras a mes.

Non deixes que te derruben,
loita sen esmorecer,
despois de moitas batallas
ao fin has de vencer.

Afortunados por termos dúas linguas,
as dúas imos defender,
non nos obriguen a unha ou outra,
cadaquén elixa ao seu parecer.

[Laila Diz, a nai de Jacobo]

O cumpreanos de Lorenzo

2009-05-21T17:11:00.001+02:00

Hoxe visitamos a Casa das Ciencias, e estivemos no seu planetario. Pero antes de saír chegou Lorenzo cunha gran bolsa de plástico. Era para celebrar o seu cumpreanos. Por iso regaloulle a cada compañeiro unha bolsiña de chuches, e incluso para Ismaíl había unha. Cando volvimos da visita, cantamos tres veces a súa canción, e Lorenzo sentiuse moi feliz. ¡Felicidades, amigo!, e que cumpras motísimos máis.

¡A calcular!

2009-05-20T16:23:00.001+02:00

No noso blog amigo Ítaca, hai tempo que está un estupendo recurso para practicar as sumas, as restas e as multiplicacións. Como Ismaíl sabe que se cometen aínda algúns erros, deixamos tamén aquí ese sitio de Internet. Porque sempre será necesario facer operacións e non fallar.

Se non entrenas, despois non te queixes se resultas “cazado”. Ah, a partir de agora aparecerá na sección de mates…

Preme aquí ou na imaxe para empezar.

La sirena y el fantasma en la mansión de los escorpiones

2009-05-20T00:13:00.001+02:00

Había una vez una hermosa sirena que quería tener amigos. Un día pidió a su estrella que la convirtiera en humana, y la estrella así lo hizo.

Entonces, encontró un fantasma solitario. El fantasma se alegró y decidió ser su amigo. Y se fueron juntos a una mansión árabe con letras muy antiguas.

Allí, había un escorpión muy triste que hizo lo mismo que el fantasma. Y los tres juntos se hicieron amigos muy inseparables.

Colorín, chin, pin, este cuento llegó a su fin.

[Jacobo Barreira Diz]

Ismaíl y el secreto del fin del mundo

2009-05-18T00:34:00.002+02:00

Había una vez, cuando el mundo era cuadrado, un gnomo llamado Ismaíl. Sabía todos los secretos del mundo, menos donde estaba un sitio llamado El Fin del Mundo.

Ismaíl fue en su busca y se encontró con una hada. Ismaíl le dijo:

-¡Qué guapa eres!

Y el hada le contestó:

-¡Salva a la princesa Fátima!

Ismaíl la rescató, y ella le ayudó a encontrar el secreto del fin del mundo. Aunque no lo entendió demasiado. Y azulín, azulado, este cuento está acabado.

[Óscar Maceiras Lago]

5 en liña

2009-05-15T16:42:00.001+02:00

Un venres máis presentamos un novo xogo. Nesta ocasión é de atención e memoria, e atopámolo no estupendo blog de Montse, Biblioteca-CEIP Sant Jordi Lleida.

Xogarás contra o ordenador, que é moi pillabán. Ti usarás os equis mentres él utiliza os ceros ou círculos. Gaña o que primeiro forme una liña horizontal, vertical ou diagonal con 5 das súas figuras. ¡Ollo, que terás que estar moi atento para vencer!

Preme onde di Jouer, que quere dicir Xogar en francés.

O soño de Nasrudín

2009-05-14T00:18:00.001+02:00

Un día, Nasrudín contoulle a Ismaíl o que lle pasara a noite anterior. Ao parecer, mentres durmía tivo un estraño soño. Un rico descoñecido chegou para facerlle unha visita e deulle nove euros. Pero Nasrudín rexeitounos dicindo:

-¿E por que só nove? Dame un máis e así a cifra será mellor…

Entón, aquel home negouse. Nasrudín insistiu, suplicou, e falou con tantas ganas que terminou por se espertar. Vendo a súa man baleira, entristeceuse polo seu mal carácter que lle fixera perder un agasallo tan inesperado.

Por esa razón, volveu a adoptar a postura do sono e presentou as súas desculpas ao descoñecido. E díxolle que estaba de acordo, e que aceptaba os nove euros.

Ismaíl preguntoulle:

-¿E logo que pasou?

-¡Nada, que pola miña culpa quedei sen nada! -contestou o seu amigo Nasrudín.

¿Que pensas deste conto? ¿Algunha vez soñaches algo que parecía de verdade? ¿Perdiches algunha cousa por querer aínda máis? Veña, escribe e comenta, e conta, conta, conta…

Madeleine, a porquiña urbana

2009-05-12T00:01:00.001+02:00

Os porcos son uns animais moi queridos en Galicia. E como estamos na semana das Letras Galegas, parece un bo momento para coñecer a historia dunha porquiña chamada Madeleine. Chéganos de parte de Belen e a súa Casa de Tol@s. Así que, xa sabes, envíalle se podes algunha mensaxe á nosa amiga, que Ismaíl saberá agradecer ese feito. Ah, e a partir de agora estará na nosa sección de actividades…

La campeona de Galicia

2009-05-11T22:08:00.001+02:00

Este fin de semana se celebraron los campeonatos gallegos de gimnasia artística. Nuestra compañera Noelia se proclamó campeona en su categoría (N1), y, además, consiguió la medalla de oro en todas las especialidades. Al final, ganó nada menos que 5 medallas de oro. ¡Tres hurras por nuestra campeona!

¡Hip, hip! … ¡Hip, hip! … ¡Hip, hip! …

O globo

2009-05-10T00:36:00.001+02:00

Le ballon é un pequeno vídeo de animación realizado en Francia. É un vídeo pequeno pero é uhna película grande, que en galego significa O globo. Con ela, Ismaíl entendeu a onde van todos eses globiños que os nenos e as nenas algunhas veces perden. Outras veces, en cambio, parece coma se os globos escapasen das súas mans cara algún lugar secreto. Agora, despois de ver este vídeo, Ismaíl cre que descubriu o misterio. ¿Ou non…?

¡Hay que multiplicar!

2009-05-08T19:40:00.001+02:00

En nuestra sección de mates hay una web para practicar las tablas de multiplicar. A Ismaíl le parece que no utilizáis mucho estas ayudas para aprender. Pues en ese sitio puedes estudiar las tablas, practicar con ellas y comprobar si las sabes. Por eso, no entiende que algunos seáis “cazados” tantas veces por fallar en la multiplicación. Pero nosotros sí que lo entendemos, ¿verdad? Ji ji ji…

Haz click aquí o en la imagen para empezar.

¡Viva la vida!

2009-05-06T17:08:00.002+02:00

No mes de xaneiro falamos dos primeiros contadores de historias da clase. Recordo que se elixiran despois de chegar aos 50 contos publicados. Agora xa perdemos a conta, pois a nosa pequena fábrica de literatura non deixou de inventar historias.

Hoxe queremos destacar aos que máis traballaron, de forma individual ou en equipo. Por sorte, foron tantos que esta listaxe ten que ser grande. E claro que o é. En maio, os contadores de historias son: Ana, Óscar, Daniel, Jacobo, Iria, Irene, Miguel, Noelia, Alicia e Andrea.

¡Noraboa!

O cumpreanos de Iria

2009-05-05T15:29:00.001+02:00

Pola mañá, antes de que chegasen os nenos, entrou na aula a nai de Iria. Como a súa filla quería celebrar con todos o seu cumpreanos, traía da súa parte unha boa tarta de queixo e bolsiñas de chuches, e tamén unha bolsa de caramelos para Ismaíl. E antes do recreo, cantamos coma sempre, mentres Iria buscaba unha amiga para facer o reparto… ¡Felicidades, Iria!

Un novo selo

2009-05-04T16:53:00.001+02:00

Recibimos este bonito selo da nosa amiga Fátima e do seu blog Blogstórias Essenciais. Sabemos que a poesía utiliza as palabras dunha forma única, e talvez os nosos blogs serán lembrados se facemos o mesmo. Por iso, as regras deste novo xogo son:

Publicar o selo.
Enlazar a quen o ofreceu.
Pasalo a 10 amigos.
Avisar aos premiados.

Ismaíl prefire que sexa eu quen faga esa listaxe de amigos e amigas, mentres el envía un saudiño máxico para todos. Polo tanto, estes son hoxe os meus blogs:

Belén Junquera, de Casa de tol@s;
Alicia Díaz, de Física y Química en la Red;
Montse, de Biblioteca-Ceip Sant Jordi Lleida;
José Miguel Rubio, de Tic de Plata;
Celina, de Recursos TIC CEIP A Ponte;
Julia González, de Ti tamén contas;
Victoria Esteban, de Papacontos;
Antonio Martínez, de Iniciarte;
María Pintos, de Aprendemos todos xuntos;
Sandra Moreno, de Club Ximnasia Coruña.

A princesa fermosa

2009-05-04T09:21:00.003+02:00

Dedicamos este conto ás nosas nais, Merchi e Mónica;
e tamén aos nosos pais, Sergio e Antonio.

Había unha princesa que vivía nun castelo. Arredor do castelo había un bosque. Un día a princesa encontrou un anel.

Foi de viaxe, e cando volveu encontrou un príncipe. Levouno ao castelo, pero el tiña un segredo. Cando saía o sol, volvíase home.

Un día a princesa descubriuno. Pero un amigo mago da princesa converteuno nun príncipe para sempre, e namoráronse. E como di don Pepín, este conto chegou ao fin.

[Sofía Martínez Hernández-Antón Castro Freire]

La princesa y el príncipe

2009-05-04T09:21:00.001+02:00

Dedicamos este cuento a nuestras madres, Eva, María y Galina;
y también a nuestros padres, Alejandro, Marcos y Eugheni.

En un lugar lejos, había una princesa que estaba encerrada en una torre muy alta.

Y había un príncipe que la quería mucho. Y le regaló un anillo con diamantes mágicos.

Una noche vino un pájaro por la ventana y le entregó una carta del príncipe a la princesa.

Y su anillo se convirtió en unas alas, que la llevaron al palacio del príncipe. Desde esa noche, se quisieron muchísimo y no se volvieron a separar.

Y vivieron felices muchos años.

[Ariadna D. Álvarez Quintanilla-Irene Losada Bestilleiro-Lorenzo Botnar]

El príncipe y su viaje

2009-05-03T22:39:00.001+02:00

Dedicamos este cuento a nuestras madres, María Isabel y Teresa;
y también a nuestros padres, José Antonio y Carlos.

En un lugar remoto, en una habitación, había un hermoso príncipe.

Un día se fue de viaje para encontrar a su amada princesa. Llegó al mundo de los sueños, y allí la encontró. Se fueron a la habitación del príncipe y entonces se enamoraron.

El príncipe le regaló un anillo. Entonces se fueron a vivir a un castillo en medio del bosque. Y colorín, colorado, este cuento está acabado.

[Andrea Gómez Ardións-Sergio Aller Rodríguez]

La princesa y el campesino

2009-05-03T22:38:00.001+02:00

Dedicamos este cuento a nuestras madres, Laila y Elena;
y también a nuestros padres, Digno y Marce.

Hace mucho tiempo, cuando los animales aún hablaban, había una princesa gnoma. Vivía en un castillo en forma de cueva, en medio de un bosque frondoso.

Un campesino andaba recogiendo moras, frambuesas y nueces. Y se fue adentrando en el bosque más y más, hasta llegar al castillo donde estaba la princesa. Sintió curiosidad y subió.

Cuando vio a la princesa, se enamoró de ella, y ella se enamoró de él. Decidieron que se casarían.

Fueron a la iglesia y se entregaron los anillos nupciales, y se fueron a una isla en Hawai. Se acabó este cuento y se lo llevó el viento.

[Ana Antelo Nieto-Jacobo Barreira Diz]

A princesa prometida

2009-05-02T11:46:00.003+02:00

Dedicamos este conto ás nosas nais, Belén e María;
e tamén aos nosos pais, Diego e José Antonio.

Hai moito tempo, había unha princesa que vivía nun castelo. Mentres, un campesiño vivía no campo.

O campesiño decidiu ver o castelo da princesa. Entrou e mirouna. E namorouse completamente. A princesa mirou ao campesiño e os dous namoráronse. A princesa decidiu casarse con el.

Entón, o campesiño xa non era un campesiño. Era un príncipe porque era o noivo da princesa. O día seguinte foron ao bosque e fixeron un picnic.

Acordaron ir de viaxe a Francia. Despois casáronse e o príncipe deulle un anel, e a princesa tamén.

O cura dixo: Eu declárovos marido e muller. Xa podes bicar á noiva. E viviron felices para sempre.

[Marta Calvete Míguez-Miguel García Barreiro]

El viaje

2009-05-02T11:46:00.001+02:00

Dedicamos este cuento a nuestras madres, María y Marisa;
y también a nuestros padres, Manuel y Ángel.

Hace mucho tiempo vivían dos princesas en dos castillos diferentes. Una vivía en el bosque de las hadas, y otra en el bosque de los arco iris. También había dos príncipes, y se conocieron los cuatro.

Fueron de viaje, pero de repente aparecieron dos dragones y secuestraron a las princesas. En su búsqueda pasaron tres trampas increíbles. La primera trampa era pasar un pozo de cocodrilos. Y también pasaron un mar lleno de tiburones. La tercera trampa fue pasar un bosque encantado donde decían que había demonios, brujos, brujas y ogros.

Los que mandaban en aquel bosque eran los dragones, que secuestraran a las princesas. Pero aparecieron los príncipes y les ganaron.

Después rescataron a las princesas. Los príncipes les dieron un anillo y se enamoraron los cuatro. Pin, chirilín, el cuento que hemos contado llegó al fin.

[Eloy Carro Barros-Alba Velasco Bande]

La princesa y el anillo mágico

2009-05-02T11:45:00.001+02:00

Dedicamos este cuento a nuestras madres, Pepita y Monse;
y también a nuestros padres, José y Manuel.

Érase una vez una princesa que vivía en un castillo. El castillo estaba en medio de un bosque.

La princesa miraba por la ventana del castillo con amor, porque su príncipe se había ido de viaje por el bosque para buscar un anillo mágico.

La princesa le pidió a sus soldados que le hiciesen un vestido para ir a buscar a su príncipe. La princesa buscó y buscó por el bosque hasta que lo encontró.

Entonces, el príncipe le enseñó a la princesa el anillo. Y colorín, colorado, este cuento está acabado.

[Rita Rodríguez Iglesias-Inés Márquez Mouco]

A princesa e o dragón

2009-05-01T12:55:00.001+02:00

Dedicamos este conto ás nosas nais, Luz, Asunción, Patricia e Macarena;
e tamén aos nosos pais, José Ángel, Michel, Andrés e Julio.

Había unha vez unha princesa que vivía nun castelo moi afastado. A princesa estaba capturada por un dragón malvado. A princesa tiña un anel máxico, pero o dragón quitoullo.

Un día veu un príncipe a rescatar á princesa. Pero non sabía como facelo. O príncipe loitou contra o dragón, e venceuno. E colleu o anel e as chaves do castelo.

Despois, o príncipe e a princesa namoráronse completamente e casáronse nunha igrexa preto do castelo. Uns meses despois tiveron fillos.

E colorado, colorín, esta historia chegou ao seu fin.

[Iria López García-Lorena Espiñeira Mejuto]
[Sofía Escobar Barrera-Víctor Cazón Mora]

Las princesas y los campesinos

2009-05-01T12:54:00.001+02:00

Dedicamos este cuento a nuestras madres, Sandra y Espe;
y también a nuestros padres, David y Ángel.

Había una vez unas princesas que buscaban maridos.

Se fueron a un pueblo en el que había dos campesinos muy fuertes. Las princesas preguntaron si se casaban con ellas.

Ellos dijeron que sí, y se casaron. Y se fueron a vivir a un castillo con un tesoro. Después fueron a jugar a una playa. Y azulado, azulín, este cuento llegó al fin.

[David Canedo Carmueja-Óscar Maceiras Lago]

Nova sesión do taboleiro

2009-05-01T09:25:00.001+02:00

Esquecimos dicir que os dous últimos contos, A princesa con amor no seu corazón e Los padres más fantasticos, forman parte dunha sesión do noso taboleiro. As experiencias coa arte de inventar historias aínda non remataron, xa que son a finalidade principal deste blog de aula.

Para esta nova sesión, a aula elixiu especialmente as seguintes palabras: princesa, príncipe, muller, home, castelo, bosque, anel, viaxe e amor. Con este vocabulario máxico crearon máis historias sorprendentes, esta vez dedicadas ás súas familias. Así celebramos o Día da Nai, que é o 3 de maio. Por iso, nas elaboracións individuais dos contos, os protagonistas son os seus propios pais: príncipes e princesas, homes e mulleres. ¡Felicidades!

Make your own Glitter Graphics

A princesa con amor no seu corazón

2009-04-30T00:15:00.001+02:00

Dedicamos este conto ás nosas nais, Marta e Alicia;
e tamén aos nosos pais, Jesús e José Ángel.

Nos tempos de María Castaña, nun bosque fermoso había un castelo. Alí vivía unha princesa con amor no seu corazón.

Unha vez viu pasar un príncipe encantador. Pero tiña que facer unha viaxe ata a Torre de Hércules. Ela púxose a chorar desconsolada. E un día notou que o seu corazón partíase en dous. Entón decidiu ir á torre, e o príncipe díxolle:

-Non, é perigoso.

Pasaron quince días e ao fin apareceu baixo o seu balcón, e díxolle:

-Baixa, quero dicirche algo. ¿Queres casar comigo?

Ela contestou que si. Entón o príncipe regaloulle unha rosa e un anel. E viviron felices moitos anos.

[Clara García Castaño-Alicia García Martínez]

Los padres más fantásticos

2009-04-30T00:14:00.001+02:00

Dedicamos este cuento a nuestras madres, Pili y Sandra;
y también a nuestros padres, que se llaman los dos Luis.

Hace muchos años, cuando el mundo estaba formándose, había una mujer que vivía e un bosque mágico con un hombre.

Por sorpresa, apareció una hada que tenía una varita mágica. Y los llevó a un castillo encantado. El hada hizo un conjuro para que la mujer tuviese un anillo.

Cuando la mujer estaba triste, el anillo se ponía verde. Cuando estaba alegre, el anillo se volvía de color azul. Y cuando estaba enamorada, el anillo se ponía de color rojo.

Entonces, se enamoraron la mujer y el hombre. Y pilín, pin, pin, este cuento llegó a su fin.

[Daniel López Rebollo-Noelia Bacariza Moreno]

Una WebQuest de cuentos

2009-04-29T00:01:00.001+02:00

Para hacer esta actividad es necesario que recuerdes el vídeo El cuento de los cuentos, que ya vimos en clase. Así que, si no has olvidado la película, empiezas en la actividad 1, después haces la actividad 2, y acabas en la actividad 3, por ese orden. De esa manera, completarás esta sencilla WebQuest y casi serás un experto en Internet.

Haz click aquí o en la imagen. ¡Ánimo!

(vía Interpeques | El tinglado)

Ismaíl y su maravilloso sueño

2009-04-28T00:01:00.001+02:00

Érase que se era un gnomo llamado Ismaíl. Una noche, Ismaíl soñó que iba a un colegio fantástico.

En el sueño tenía que atravesar cuatro bosques: el bosque verde, el bosque rojo, el bosque azul y, por último, el bosque amarillo. Así hasta llegar al bosque arco iris, donde había un colegio fantástico llamado Isaac Díaz Pardo.

Entonces, emprendió su aventura. En el bosque verde, los animales, los árboles y las plantas eran verdes. Lo mismo pasaba en el bosque rojo y en el azul, ¡pero en el amarillo, no! Decían que estaba habitado por demonios rojos, brujas violetas y monstruos verdes. Pero vaya sorpresa se llevó al saber que eran buenos y que le dejaban seguir.

Por fin, llegó al bosque arco iris y allí encontró el magnífico colegio. De repente, se levantó de la cama y dijo:

-¡Qué tarde es!

Antes de salir, pensó que había tenido un sueño muy bonito, y se fue corriendo a contárselo a sus amigos. A lo mejor, un día su sueño se hacía realidad…

Yo voy por un caminito y tú por otro. Si este cuento te gustó, mañana te cuento otro.

[Ana Antelo Nieto]

Un día no zoo

2009-04-26T11:28:00.001+02:00

A nosa amiga Belén, desde o blog Casa de tol@s, conseguiu para os amigos e amigas desta escola a entrada gratuíta no zoolóxico. Investiga este xogo e disfruta moito, xa que ademais foi creado a partir do libro Querido Zoo. E cando deixes un comentario, se podes, acórdate de Belén e do seu blog para agradecer o seu detalle.

A pizarra moura

2009-04-25T11:47:00.001+02:00

Segue estes consellos: Para escribir, preme en Clear e borrarase todo. Despois premes nas letras e a lévalas ata o encerado para escribir unha mensaxe ou pedir un desexo. En Caps hai maiúsculas, en lower case están as minúsculas, e tamén hai cores diferentes. Se precisas números, búscaos… Ah, Save é para gardar.

Os pequenos artistas 1

2009-04-25T00:02:00.001+02:00

A escritora francesa Marguerite Duras dicía que escribir é unha maneira de construír soños. Nesta escola, un día, empezamos a transformar algúns deses soños en contos. E cando se pon a inventar historias, a aula enteira funciona como unha pequeniña fábrica de literatura.

Pero nela tamén se elaboran deseños e debuxos para esas historias. Por ese motivo, agora presentamos a primeira selección deses traballos. Esperamos que vos gusten.

Ismaíl y el espejo

2009-04-24T00:05:00.003+02:00

Hace muchos años, en el tiempo de los sueños, vivía un gnomo llamado Ismaíl.

Ismaíl tenía un hermano gemelo, pero él era bueno y su gemelo era malo y no se llevaban bien. Un día cayó un enorme cristal entre los dos, y entonces se separaron. Ellos no sabían porque les había caído ese cristal, y fueron a la consulta de un maestro. El maestro les dijo:

-¡No es un cristal! Es un espejo, es la vida… Así aprenderéis a llevaros bien.

Además, el maestro también dijo que cuando fuesen capaces de llevarse bien, serían liberados de ese espejo separador.

Y colorado, colorín, este cuento llegó al fin.

[Ariadna D. Álvarez Quintanilla]

¡Perdeuse unha cabra!

2009-04-24T00:05:00.001+02:00

Dixeron na radio que a cabra do conto dos irmáns Grimm desapareceu. Como sabedes, ten sete cabritiños que coidar, e aínda son moi pequenos. Os seus filliños deben estar a pasar moito medo, pois o lobo sempre anda cerca. Se a encontrades, pedirlle que volva, por favor…

(vía The Presurfer)

El pavo real y la sirena

2009-04-24T00:04:00.001+02:00

Había una vez una sirena que buscaba novio. Un día le pidió a su estrella que la convirtiera en una chica guapa.

Así conoció a un pavo real llamado Dracón. Y como a ella le gustaban los pavos reales, le dio un beso. Entonces, el pavo real se convirtió en un apuesto príncipe llamado también Dracón.

Y colorado, colorín, esta historia llegó al fin…

[Jacobo Barreira Diz]

Día Mundial do Libro

2009-04-23T00:10:00.001+02:00

Cada 23 de abril celébrase o Día Mundial do Libro. Tamén é o día dos dereitos do autor, pois sen o traballo dos escritores non habería tantos libros no mundo. E sen os contadores de historias desta aula, tampouco existiría este pequeno blog. Así que este día ten que ser especial. Os contos e os libros son coma os mellores amigos, porque sempre están ao noso lado.

Na nosa celebración, disfrutaremos cunha película curtiña pero moi bonita. Titúlase El cuento de los cuentos. E será o inicio dun novo desafío, pero un desafío grande, moi grande, grandísimo. ¡Realizaremos unha WebQuest sinxela! ¿Non sabedes o que é? Non importa, agora hai que ver a película…

El árbol de los frutos mágicos

2009-04-22T00:03:00.001+02:00

Ahora podremos escuchar nuestros cuentos. Observa con atención y fíjate si hay alguna cosa nueva. Haz click donde corresponda.

Hace tiempo, muchísimo tiempo, en una pequeña aldea vivía una niña llamada Nori. Un día encontró un diamante, y al tocarlo se convirtió en un árbol.

-Voy a comer un fruto –se dijo.

Lo comió y se convirtió en una muñeca Bratz. Se puso muy contenta y se comió otro, y esta vez se convirtió en una mariposa. Entonces se comió otro fruto, y nuevamente se convirtió en una muñeca Bratz.

Pero esta vez fue la Bratz multimillonaria, y se compró un chalé en la playa. Se casó con un cantante famoso y tuvo un coche descapotable con capota. Y como dice don Pepín, este cuento llegó a su fin…

[Ana Antelo Nieto]

¡¡¡Somos finalistas!!!

2009-04-20T21:19:00.001+02:00

O blog de Ismaíl resultou finalista no III Premio Espiral Edublogs 09, e séntese moi feliz. Agora queda a fase final, pero nós xa estamos contentos.

Quere compartir a súa alegría con todos os seus amigos e amigas de 2º A, pois sen a súa compañía non sería nada: Sergio, Ariadna, Ana, Noelia, Jacobo, Lorenzo, Marta, David, Eloy, Antón, Víctor, Sofía Escobar, Lorena, Miguel, Clara, Alicia, Andrea, Iria, Daniel, Irene, Óscar, Inés, Sofía Martínez, Rita e Alba. E claro que se lembra dos nenos e nenas de cursos anteriores que o coñeceron.

Tamén quere agradecer o esforzo das súas familias, e sobre todo o das súas nais: Laila Diz, María Barreiro, Sandra Moreno, Alicia Martínez, Marta Castaño e todas as demais. E as palabras amigas de Julia G., Susana D., José de Mallou e Fernando L. Solla.

Igualmente lémbrase do alumnado do CEIP Milladoiro (Malpica), que agora xa son mozos e mozas, como Yara, Camila Solari, Tamara Torrado e Ana Suárez.

Para rematar, acórdase tamén doutos mestres e mestras amigos de Mario. E especialmente do profesorado do CEIP Isaac Díaz Pardo (O Burgo-Culleredo). Alí vive actualmente, entre a fantasía e a imaxinación, e rodeado por xente cariñosa e alegre…

O gnomo e o xigante

2009-04-19T17:15:00.001+02:00

Óscar tamén nos presenta un conto inventado co taboleiro fantástico. Ao igual que Miguel coa historia titulada O demo Marcelín, e Noelia coa coñecida El fantasma y el músico. Óscar usou seis palabras, polo que temos que dicir que xa é un contador de historias… ¡Noraboa!

Había unha vez un gnomo e un xigante. O gnomo, que se chamaba Ismaíl, vivía nun bosque e o xigante no mar.

O xigante tiña un anel máxico, pero unha vez un fantasma rouboullo. Entón, Ismaíl e o xigante loitaron contra o fantasma, e perderon a guerra.

Volveron a loitar e outra vez perderon. Ao final gañaron, pero Ismaíl case morre. O xigante curouno cunha sopa que lle preparou.

E colorín, colorado, este conto está rematado…

[Óscar Maceiras Lago]

Se queres saber que hai no ovo, rómpeo co marteliño.

Un día precioso

2009-04-17T00:04:00.001+02:00

Onte resultou un día precioso. Na clase fixemos as cousas habituais: falamos, lemos e escribimos, estudamos o Inglés, traballamos coas Mates, aprendemos o Medio e usamos o ordenador. Pero, ademais, ocorreron tres cousas sorprendentes:

Laila, a nai de Jacobo, enviounos un saco cheo de ovos de chocolate. Pensamos que podían ser da galiña dos ovos de ouro, pois viñan envoltos en papel dourado, pero non o sabemos.
Alba e Marta presentaron un sitio web para pintar e colorear, dibujos.net, que é unha marabilla. Incluso ten un montón de mandalas, que tanto nos gustan.
Sergio preguntou se podía solicitarlle un desexo a Ismaíl. Entón, formouse unha ringleira de nenos e nenas que, en silencio, comezaron a súa petición. Xa sabían que había que tocar co dedo a súa estreliña máxica. Pero non sei que dixeron, porque os desexos secretos, segredos son… ¡Os dous quedamos asombrados!

Para pintar, preme aquí ou na imaxe. Ah, este sitio agora xa está na sección de Plástica, co nome de ¿Qué quieres pintar?

¡Ismaíl tamén está na Lúa!

2009-04-16T00:08:00.003+02:00

Hai case un ano, a NASA invitou a Ismaíl para enviar o seu nome á Lúa. O asunto foi o seguinte. A axencia espacial americana facilitou en Internet un sitio para apuntarse, e despois levou todos eses nomes ata a Lúa. Houbo milleiros de persoas no mundo enteiro que o fixeron. E todos, ao igual que o noso amigo, recibiron o seu certificado oficial. Entón, pódese dicir que Ismaíl está... ¡na Lúa! Xamais pensou que un gnomo podería chegar tan alto.

O certo é que agora utiliza a súa maxia nun blog. Por iso séntese moi afortunado, porque está aquí, entre nós…

Os contos do taboleiro fantástico

2009-04-16T00:07:00.001+02:00

Como sabedes, na nosa escola iniciou a súa andaina o novo taboleiro fantástico. Un día, a finais de marzo, eliximos na aula as primeiras catro palabras, que foron as seguintes: serea, hotel, estrela e lume. Despois, os nenos e as nenas botaron a andar a súa propia imaxinación e comezaron a escribir contos e máis contos.

Ismaíl cre que a colleita preséntase boa, pois no ordenador están as fórmulas da marabilla e os outros accesorios para a net-escritura.

Ademais, como aliado temos na memoria a Polgariño, o noso proxecto. Por esa razón, Ismaíl pensa que así será imposible que os contos deixen de nacer.

¡Iso agardamos! A ver se hai sorte…

Os dous namorados
A serea que viviu dous mundos
A serea e a estrela
A serea e a súa aventura
O can que non tiña amigos
A serea e o príncipe
A serea, a estrela e a balea
O monstro que se converteu en serea e ximnasta
O mozo e a serea

¡A cazar nubes!

2009-04-15T16:52:00.003+02:00

De parte de Montse, desde a Biblioteca-CEIP Sant Jordi (Lleida), chega este divertido xogo. Trátase de cazar nubes, e para logralo só hai que poñer o rato enriba de cada nube que vexas na pantalla. Así desaparecerá. Pero coidado, que cada vez virán máis e máis nubes, e non será tan fácil a súa captura.

Se unha nube escapa, din que é coma se escapase un soño. Por iso, non deixes marchar a ningunha. Así os teus soños serán cada vez máis grandes, e ao mellor un día fanse realidade…

Preme na imaxe ou aquí para xogar.

El fantasma y el músico

2009-04-15T00:02:00.002+02:00

Todavía nos acordamos de Miguel y su cuento O demo Marcelín, que presentó antes de que la clase dominase la nueva idea para inventar historias. Pero no ha sido la única sorpresa. Su compañera Noelia también se ha atrevido, y nos ha traído este cuento. Usó la misma idea, pero ella escogió 8 palabras… ¡Ismaíl cree que ya es una auténtica escritora!

Hace tiempo, vivía un músico llamado Ángel en la torre de un hotel muy viejo.

Ángel vivía solo y le gustaba tocar el piano, pero tenía un problema. Todas las noches un fantasma salía por sorpresa a escuchar la música que tocaba.

Ángel nunca se asustaba porque sabía que era el fantasma de una princesa, que viviera hacía tiempo en la torre. El fantasma ayudaba a Ángel a pasar las hojas del libro de partituras.

Ahora, los dos viven juntos y felices. Y colorado, colorín, esta historia llegó a su fin.

[Noelia Bacariza Moreno]

O cumpreanos de Marta

2009-04-14T15:01:00.001+02:00

Hoxe regresamos ao colexio depois das vacacións de Semana Santa. Entón chegou Marta e apareceu con dúas bolsas de plástico, pois celebraba o seu cumpreanos. Nunha das bolsas había chuches para todos, e na outra había un biscoito fenomenal. Sabía un pouco a limón, ou iso pareceunos, e estaba rico, moi rico, riquísimo. Non deixamos nada…

Una ilusión óptica

2009-04-13T00:56:00.001+02:00

Cualquier ilusión óptica hace que el sentido de la vista perciba la realidad de manera errónea, y que no veamos las cosas tal como son. Como el juego que hoy presentamos, que nos llegó desde la Bitácora de Aníbal de la Torre.

Observa fijamente esta animación, sobre todo su parte central, durante un tiempo mínimo de 10 segundos.
Después mira a cualquier objeto o persona que se encuentre próximo a ti.
Ahora cuéntanos tus sensaciones: lo que sientes, lo que te pasa, lo que ves, etc.

Aunque esta ilusión óptica es como un juego, no juegues demasiado tiempo seguido, ¿vale?

O mozo e a serea

2009-04-12T02:48:00.001+02:00

Había unha vez unha serea fermosa, tan fermosa como unha modelo. Un día viu un mozo que traballaba nun hotel chamado O Lume, de cinco estrelas.

A serea foi buscar ao seu pai para dicirlle que a convertese nunha muller. Así, saíu da auga e coñeceu ao mozo, que se chamaba Daniel. Pareceulle guapísimo e pediulle para saír.

Daniel díxolle que si, e os dous xuntos deron un paseo. Á semana seguinte, o mozo preguntoulle se quería casar, e a serea díxolle que si. E casaron, e colorado, colorín, esta historia chegou ao fin…

[Lorena Espiñeira Mejuto-Marta Calvete Míguez]

O monstro que se converteu en serea e ximnasta

2009-04-10T02:33:00.001+02:00

Hai moito, no tempo dos soños, había un monstro que vivía nunha illa deserta. Un día viuse nun espello máxico e converteuse en media serea. E encontrou un vale para ir a un hotel.

Cando chegou, viu un elfo malvado que lle roubou o espello. Pero necesitaba o espello para convertirse en ximnasta. E díxolle ao elfo que llo devolvera. O elfo dixo:

-Tesme que dar unha estrela e un diamante.

Chegou á súa illa e viu caer unha estrela. Colleuna e apareceu nun volcán onde había un diamante. Detrás del viña unha bóla xigante de lume.

A toda velocidade colleu o diamante e foise para o hotel. Deulle as cousas ao elfo e tamén lle deu o espello. Así se converteu en ximnasta. E colorín, colorete, pola cheminea sae un foguete…

[Ana Antelo Nieto-Óscar Maceiras Lago]

El regalo de Ismaíl

2009-04-08T10:11:00.001+02:00

Había una vez un señor que se llamaba Ismaíl. Trabajaba en un orfanato.

Los niños de allí no tenían suficientes juguetes. Entonces, Ismaíl empezó a ahorrar dinero, y en unos meses les compró un ordenador.

Los niños quedaron muy contentos- Y colorín, colorado, este cuento se ha acabado.

[Lorenzo Botnar]

Os medos de Ismaíl

2009-04-07T18:12:00.001+02:00

Os humanos andan a falar de algo chamado crise. E debe ser importante para eles, pois moitos din que empezan a sentir medo.

Ismaíl ten medo ás guerras, e a que a fantasía desapareza un día do mundo. Por iso, tamén teme unha cousa. Que se acaben as moedas de ouro do seu tesouro secreto. Sen elas non podería facer os seus regalos máxicos. Sen elas, os seus poderes non terían ningún sentido…

Grazas, Clara, polos teus agasallos.

O Selo Violeta

2009-04-07T14:34:00.001+02:00

Enviado polo amigo José Antonio Lozano, desde Navegar é preciso, este blog recibiu O Selo Violeta. Agradecemos o detalle agarimoso.

Este selo representa, segundo os seus creadores, “as sensacións que a cor violeta traza para a nosa mente. Este premio é para os blogs que teñen algunhas das sensacións da cor violeta. Algunhas desas sensacións son: maxia, encantamento, graza, magnetismo... e todo aquilo que parece máxico".

As regras son as seguintes:

- Exhibir o Selo Violeta no seu blog coas regras.
- Indicar cantos blogs consideras que merecen este selo.
- Avisar aos indicados.
- Escribir dous poderes máxicos que xa imaxinaches ter.

En cantos aos poderes máxicos, creo que Ismaíl buscaría un lápis máxico para min, para que remate dunha vez a súa historia. Se nin así son capaz, solicito o poder dun ano sabático para acabala… ¿Non si?

Descubriendo a Ismaíl

2009-04-06T00:59:00.001+02:00

A veces, Ismaíl se pregunta cómo empezó todo, y entonces cree que ya no lo recuerda bien. Pero claro que se acuerda.

Hoy os dejamos algunos de esos recuerdos en forma de cuentos. En estas historias, sus amigas y amigos escribieron detalles de su vida que no se conocían antes. Y es que comienzan a dominar la net-escritura, como dice nuestra amiga Emilia Miranda. Pues los pequeños escritores de 2º entraron por fin en acción. ¡Nadie sabe cuántas cosas nos quedan aún por descubrir!

El cumpleaños de Ismaíl	Ismaíl y el mundo al revés
Ismaíl y el secreto del bosque azul	Ismaíl y su hermano
Ismaíl y su hermano	El mundo del ordenador
Ismaíl y la estrella fugaz	Ismaíl y el castillo
El ordenador que tenía una estrella	Ismaíl y el mundo paralelo
La estrella y el dragón	Ismaíl y el bosque encantado
Ismaíl e os seus amigos	La magnífica aventura
Ismaíl y la princesa Fátima	Ismaíl y el tesoro del ogro

Un fermoso regalo

2009-04-05T18:36:00.001+02:00

Hoxe recibimos un regalo fermoso de parte de Mik, que é un ratiño que vive na biblioteca do CEIP Mestres Goldar, de Vigo. Alí, desde O recanto de Mik, anima aos seus amigos a ler, compartir, disfrutar e aprender coa lectura e os libros. Pois ben, entregounos o premio Olha que blog Maneiro, que significa algo así como Mira que blog tan creativo, tan bonito. A min paréceme un premio marabilloso e que hai que agradecer moito, ¿verdade que si? Así que, Mik, recibe o biquiño máxico máis grande do mundo…

Este premio ten as súas normas, que son:

Exhibir a imaxe do premio Olha que blog Maneiro.
Poñer o nome do blog que cho entregou.
Indicar os teus 10 blogs.
Avisar aos indicados.
Publicar as normas.
Comprobar que os blogs indicados sigan esas normas.

Por tanto, nós pasamos este premio a:

Netescrita

Cole de la fantasía

Biblioteca CEIP Sant Jordi

Darabuc

Blogstórias Essenciais

Ludos, un sitio para xogar

2009-04-03T17:36:00.001+02:00

Este sitio é unha incrible creación do Prrofesor Potâchov de Moldavia. Por iso, agora estará na Escola de Ismaíl dentro da sección chamada sitios de xogos. É o mesmo autor da famosa Caballeros y castillos, que aquí temos na sección de Medio.

Ludos contén un montón de xogos divertidos de Educación Física. Pero como só estamos diante do ordenador, non nos cansaremos moito. Así que, durante estas vacacións, ¡a xogaaar!

Preme aquí ou na imaxe para empezar a xogar.

A serea, a estrela e a balea

2009-04-03T00:03:00.001+02:00

Nos tempos de María Castaña, había unha serea que tiña unha estrela. Querían chegar ata o hotel de sereas, pero estaba moi lonxe.

Entón decidiron chamar á súa amiga balea para que lles acompañara na súa viaxe. Ela dixo que si. Pero de repente saíu un lume. Intentaron apagalo pero non o puideron. Os animais do mar axudáronlles e o conseguiron.

Logo seguiron coa súa viaxe. Despois, entre as augas apareceu o hotel de sereas, e bañáronse no seu “jacuzi”. Entón o galo cantou e este conto rematou…

[Alicia García Martínez-Rita Rodríguez Iglesias]

O cumpreanos de Ariadna

2009-04-02T19:59:00.001+02:00

Ariadna celebrou hoxe o seu cumpreanos por todo o alto. Todos os seus compañeiros e compañeiras recibiron como agasallo unha bolsa chea de chuches. Ismaíl tamén recibiu unha, e a súa levaba un chupete que ao parecer tiña poderes máxicos. E como vén sendo habitual, cantamos ata tres veces a canción máis famosa para estas celebracións…

A serea e o príncipe

2009-04-02T00:02:00.003+02:00

Había unha vez unha serea que quería ir a un hotel. Un día encontrou un e alí atopou unha estrela de mar. Fixéronse moi amigos, pero un día descubriu que a estrela estaba prendendo lume ao hotel.

Despois, a serea encontrouse cun príncipe e namorouse. Cearon e de noite foron á súa casa. Cando a serea estaba durmida, o príncipe prendeu lume á casa.

Pero a serea sobreviviu. E esta historia chegou ao fin…

[Sofía Martínez Hernández-David Canedo Carmueja]

O can que non tiña amigos

2009-04-02T00:02:00.001+02:00

Era unha vez unha serea que vivía nun hotel. Viu unha estrela que tiña un segredo. A estrela era moi lista, pero a serea tamén era moi lista. Coñecía o seu segredo.

Un día unha casa ardeu e saíu lume. E a xente foise a outro sitio moi lonxano. A serea e a estrela sairon correndo por unha porta. Pero a estrela non puido porque había un can.

Colleuno e sacouno de alí. Entón, o can fíxose amigo dela. E así foi a historia do can que non tiña amigos. E colorado, colorín, esta historia chegou ao seu fin.

[Daniel López Rebollo-Víctor A. Cazón Mora]

A serea e a súa aventura

2009-04-02T00:01:00.001+02:00

Nun tempo no que a Terra aínda era nova, había unha serea moi boa. Foi de viaxe a un hotel, onde encontrou unha estrela máxica. A súa maxia converteuna na máis fermosa, e tamén tivo o poder da auga.

Un día saíu do hotel e foi ao río, e no río atopou un lirio poderoso. Entón fixo moito frío e volveu ao hotel. Foi á súa habitación e viuna chea de lume. Pero apagou o lume grazas ao poder da auga.

Logo viu un dragón. Bicouno e converteuse nun príncipe fermoso cunha capa vermella. E deulle un anel para casarse con ela, e ela díxolle que si. Ao día seguinte prepararon todo. E pilín, pilín, esta historia chega ao seu fin…

[Andrea Gómez Ardións-Irene Losada Bestilleiro]

A serea e a estrela

2009-04-01T18:36:00.001+02:00

Certo día, unha serea e unha estrela que nadaban polas augas encontraron un hotel na terra.

Alí atoparon unha fogueira, e saía moito lume. E tamén viron que o hotel estábase empezando a queimar. Entón, a serea e a estrela botaron auga e salvaron a moitas persoas.

Ao final, déronlles moedas para felicitalas, e viviron felices moitos anos.

[Inés Márquez Mouco-Antón Castro Freire]

A serea que viviu dous mundos

2009-04-01T00:01:00.001+02:00

Érase unha vez unha serea que vivía nun mar inmenso. Pero a serea quería ser humana. Como non podía, foi a pedirlle un desexo á súa estrela. E cumpriuse ese desexo, e ao día seguinte xa era humana.

Entón, foise a un hotel de cinco estrelas. Alí a serea namorouse dun cantante, e o cantante tamén. El invitouna a unha cea, e a serea dixo que si. Mentres ceaban, tivo unha sensación de lume preto do hotel, e atopouno.

Contoullo ao cantante e os dous foron a apagar aquel lume. E colorado, colorín, este conto chegou ao seu fin…

[Alba Velasco Bande-Iria López García]

Os dous namorados

2009-03-31T00:05:00.001+02:00

Certo día, no mar unha serea miraba o ceo e viu unha estrela fugaz. Pediulle ter unhas pernas para ir á terra firme.

Alí coñeceu moita xente, e foi con moitos rapaces. Nun hotel coñeceu un mozo chamado Ramón, e namoráronse completamente. Cando pasaron cinco días, no hotel empezou un lume. A serea saíu, e Ramón tamén.

Despois dixéronse quérote, logo casáronse. E foron felices, comeron moitas perdices, e a min déronme coa porta nos narices…

[Miguel García Barreiro-Clara García Castaño]

O cumpreanos de Óscar

2009-03-30T18:42:00.001+02:00

Estes días pasados Óscar estivo de cumpreanos, pero foi hoxe cando o celebrou con todos os seus compañeiros e compañeiras. Cantamos varias veces a canción de moda para este día. E, mentres, el repartía unhas bonitiñas bolsas de chuches. Tamén trouxo un biscoito ben rico. Despois de cortalo en anacos, quen quixo comeu, e quen non pasou…

O dragón da illa

2009-03-30T00:16:00.001+02:00

Hai moito, moito tempo había un dragón que vivía nunha illa moi pequena.

Un día chegou un barco cheo de ananos saltaríns que facían moitísimo ruído.

Entón o dragón enfadouse, e castigounos a estar calados e sen saltar un día enteiro. Colorado, colorín, este conto chegou ao fin.

[Daniel López Rebollo]

O taboleiro dos contos

2009-03-29T01:34:00.001+01:00

Nesta quincena estivemos a falar dun novo accesorio para inventar historias: o taboleiro fantástico. Despois de pensar entre todos e de dialogar, escollimos 52 palabras para ese taboleiro. Está dividido en catro grupos: personaxes, lugares, obxectos e situacións. Cada un está formado por 13 palabras, pero moitos nenos reservaron palabras propias nos seus borradores. ¡Por se acaso!

Non é seguro, pero talvez sexa a última fase de Polgariño, o noso proxecto. Dicimos que é difícil de saber, porque na escola, cando entra a imaxinación, ás veces pasan cousas inexplicables. E, quen sabe, se cadra o noso proxecto ten que presentar máis desafíos, e así durar, e durar, e durar…

Edublogs 09

2009-03-27T04:27:00.001+01:00

Otro año más, la Asociación Espiral, Educación y Tecnología ha convocado el III Premio Edublogs 09. Afortunadamente, han aceptado nuestra candidatura y participamos en este concurso, en la categoría de Blogs de Aula. También lo hacen otros muchos niños y niñas de España, y también sus profesores.

Ahora hay más ojos que nos ven, pues el concurso es público. Por eso, si quieres apoyar nuestra candidatura y nuestro blog, haz click en la imagen de arriba y escribe algún comentario. A lo mejor, el jurado lo tiene en cuenta. Un millón de gracias por colaborar.

A nena e o pozo (capítulo 3)

2009-03-26T21:00:00.001+01:00

Ler o capítulo 1 | Ler o capítulo 2

O día seguinte os irmáns foron cara ao pozo e...

Encontráronse coa bruxa, e tal e como lles contou a irmá, convertiunos en estatuas de pedra.

Máis tarde, a súa irmá foi cara ao pozo. E o gnomo díxolle que a bruxa collera tres rapaces.

-Oh, non, son meus irmáns. Tes que axudarme –dixo ela.

O gnomo explicoulle que o pao que lle regalara era máxico, e que tiña que utilizalo. Así, mentres a bruxa durmía, a nena rescatou aos seus irmáns. E todos correron ata saír do pozo.

Na casa, todos pedíronlle perdón por non confiar nela…

[Alicia García Martínez]

O home lobo e o señor da escuridade

2009-03-25T22:13:00.001+01:00

Había unha vez un home lobo e un señor da escuridade. Os dous eran bos.

Un día atoparon unha rapaza loba e unha señora da escuridade. ¡Eran guapísimas! E namoráronse daquelas rapazas.

Elas tamén se namoraron e casaron con eles. E colorado, colorín, esta historia chegou ao fin.

[Jacobo Barreira Diz]

El cumpleaños de Ismaíl

2009-03-24T22:01:00.001+01:00

Un día fue el cumpleaños de Ismaíl. Visitó a sus amigos, a sus primos y a sus padres, pero nadie se acordó de su cumple.

El pobre Ismaíl se puso muy triste y decidió dar un paseo. Por el camino se encontró con una ardilla enferma. Ya era la hora de comer, pero a Ismaíl le daba pena la ardilla y la curó.

Después se fue a comer, y cuando abrió la puerta todos le gritaron, ¡¡¡sorpresa!!! Y colorado, colorín, esta historia llegó al fin.

[Marta Calvete Míguez]